Kaymaya hazırlanan yıldızları yakalamak için gökyüzüne bakıp, gözlerimin uzanabildiği en tenha yerine takılıp yaşıyorum hayalimin son demlerini. Kalbimden süzülen dilekleri ayıklayıp, müjdeli bir haberi muştulayabilmenin heyecanını dolduruyorum bir tutamlık nefesime. Göz kırpma mesafelerimden acılarımı devrediyorum sevgiliye. Virgüllü gülümsemelerimi gül suyunda şerbetleyip avuçlarımdan sunmayı düşlerken hayata, dokunmaların efsunlu etkisinde yoğrulup, sokulup yaşamın göğsüne, sığınıp inzivaların ateşine, yanıyorum…
İçimden terlemişim, kalbim sırılsıklam olmuş, içsel hesaplaşmalarım çifte vurmuş beni. Uzanıp yatmışım düşüncelerimin acımasızlığına. Uyanmışım içim kanlı… Bir titreme düşmüş tenime… Mavi örtüler çekmişim kat kat üstüme… Yine sesler duyuyorum sessizlikten doğuyor, kâbuslar görüyorum beynimi oyuyor… Biliyorum infilak yüklüyüm, gün sayıyorum. Biliyorum birkaç dal parçasıdır tutunduğum. Biliyorum umut hep orospudur, tövbe tutmaz. Biliyorum gözyaşlarım uçurumlarımda tükeniyor. Biliyorum hepsi kalbimin sırılsıklam oluşundan…
Her ahh çektiğimde nasır bağlamış umutlarımın ağrısını duyumsuyorum. Yaralarımın üstüne basa basa yürüyüp, geçirip dişlerimi dudaklarıma kanatıyorum. Paslı sözlerimi buluyorum beyaz sayfalarda ve kırışmış alnıma yükleyip bir bir kelimelerimi, yıkıyorum ömrümün bedelinde. Çürüğe çıkmış yanlışlarımın celladı oluyorum, gömüyorum onları ait oldukları nedenlere… Patlatıyorum irin besleyen sivilcelerin çirkin yüzünü. Gerip bedenimi çarmıha, taşlıyorum öfkemin kan kırmızı rengiyle… Kapanan demir kepenkleri yumruklaya yumruklaya vuruyorum kendimi. Yalnızlığımı teslim edip gecelerimden kalanlara, sızıyorum ömrümün eskimiş gençliğine. Uykusuzluğa kapatıyorum göz kapaklarımı. Gözlerim ki hep uzaklarda bir yerlerde yapayalnız batıyor… Omuzlarımda yoksul eziklikler taşıyıp, iki büklüm varlığımdan utanıyorum. Bilmiyorum alnıma ne zaman düştü bu yaralar, bu çığlıklı kâbuslar, bu kuşatılmışlık, bu korkulu sallanış… Mekânsızmışım… Kaybolup gitmişim içimdeki ırmaktan…
Bir el beni bana veriyor… Kaybettiklerimi toplayıp kimsesizliğimde sırtıma örtüyor. Bir el beni bana veriyor… Bir dolunay yalnızlığını paylaşıp, paylaşıp ellerimin soğuyan yüzüne, dilekler koyuyor avuçlarımın içine. Beni bana veriyor bir el… Sayıklamalarımın yitik masumiyetlerini toplayıp gözyaşlarına saklıyor. Beni bana veriyor bir el… Kirpiklerimden kopan fırtınaları alıp içine, yüreğinde yatıştırıp maviliklere üflüyor. Beni bana veriyor bir el… Kalbimin terini silip, içimin yangınına ortak oluyor. Beni bana veriyor bir el… Yeminli puşt pusularından kaldırıp bedenimi sarıyor yaralarımı. Şimdi kendinden geçti özlemim. Hayallerimiz kayıyor göğsümün üstünden ve yine bir gece sabaha devrolurken, hüznün üşüyen yaprakları düşüyor gözlerimden.
Akın OLGUN
Sayı: 28, Yayın tarihi: 23/07/2008