Herkes kendi yandaş ilkesi üzerine ahkâm kesiyor. En son ilkemiz masumiyet ilkesi oldu. Çok büyüleyici olduğu kesin. Hak ve özgürlükler mücadelesini tüm baskılara rağmen yılmadan, büyük bir inançla sürdürenlerin, onlarca yıldır haykırdıkları ama kimsenin duymaya tenezzul etmediği bir ilke bu. Söz konusu paşalar olunca bu ilke birden geçer akçe oldu.
Hep hatırlarım. AKP iktidarının henüz ipleri eline almadığı ilk dönemde, bir salon konuşmasında kendisini protesto eden genç bir kız için Başbakan “Zaten sicili kirliymiş” demişti. İşte böyle bir masumiyet ilkesinin ruhu dolaşıyor ortalıkta. Değişim, reform ve benzeri derken, bıyık altından gülen sistemin yeni adaletçilerinin, kendi olağanüstü hal ve adaletlerini nasıl şekillendirdiklerine tanıklık ediyoruz.
Binlerce sol, yurtsever içinse bu ilke hiçbir zaman hatırlanmadı, uygulanmadı. Hukuk’u, sistemin anal temizliği için kullananlar, “söz konusu vatansa gerisi teferruattır” koruması altına girip, adaleti har vurup, harman savurdular. Türkiye böyle bir ülkedir. İç hesaplaşmaları, pasta kavgaları büyüdüğünde bir anda en faşist olanı bile demokratlıkta aslan kesiliverir. Masumiyet ilkesine sıkı sıkı sarılıp onunla yatıp onunla kalkarlar. Zina demokratlığı işte budur. Daha özetle Faşizmle kırıştırıp, kanka olur, sonra hesaplar çarşıya uymayınca en sıkı demokrat oluverirler. Nedense hepsinin demokratlığı emeklilikleriyle başlıyor. Sistemin güvenli kulları olarak her türlü adaletsizliğe göz yumanlar, emekli olur olmaz demokrasi üzerine ders vermeye başlıyorlar.
Cübbelerinin altında darbecileri, katilleri, soyguncuları, hortumcuları, tecavüzcüleri, işkencecileri koruyanların, birden bire demokrasiyi keşfetmeleri bir tesadüf olmasa gerek. Vicdan mı yapıyorlar dersiniz? Hayır yapmıyorlar. Yaşlandıkça, hayatın merdivenleri kısaldıkça bir anda Din’i keşfedenler gibi, onlarda demokrasiyi keşfedip günah çıkarıyorlar. Hafızasız bir toplum hesap soramaz biliyorlar. En son ne söylendiyse o kalır kafalarda. Bunu bildiklerinden hiçbir Program davetini es geçmiyorlar.
Türkiye böyle bir ülkedir. ‘’Ter kokuyorsun, ellerin isli, demek ki eyleme katılmışsın’’ denilerek sokakta çocuk avına çıkıp, tuttuğunu savcı, hâkim elbirliği ile cezaevinin dört duvarları arasına koyanlar, bu ilkeyi bilmezler mi? Bilirler, bilirler de onu kendileri için, eş, dost, akraba için saklarlar. Bu ülkenin adaletinin gayri meşru mahkemeleri olan DGM’lerde yargılananlar, masumiyet ilkesi denen o sihirli kelime ile hiç tanışmamışlardır. İşkencelerden geçirilip, DGM’lerde on yılı aşkın tutuklu olarak yargılan ve içeriye çocuk yaşta girip, koca koca adamlar olarak çıkan kaç insan, kaç yurtsever, kaç devrimci, demokrat var biliyor mu kimse. Dikkat edin, cezası kesinleşmiş olanlardan değil, tutuklu olarak yargılanması devam edenlerden bahsediyorum. Alacakları ceza kadar içeride tutulan, sırf burunları sürtülsün diye özgürlükleri ellerinden çalınan bu ülkenin aydın insanlarından bahsediyoruz. Cezaevi değirmeninde gençlikleri öğütülen o insanlar, işkence altında alınmış düzmece ifadelerle tutuldular, yok edildiler, aşağılandılar, horlandılar ve damgalandılar.
Şimdi kalkıp hangi masumiyet ilkesinden bahsediyorsunuz? Nereniz masum ki, ilkeden bahsediyorsunuz. Eğer adalet bu ülkede hiç gündemden düşmüyorsa, zaten yok demektir. Adaletin eşit işlemediği bir ülkede, masumiyet kirletilmiş demektir. Binlerce savcı, hâkim, bir bütün olarak bu masumiyet ilkesinin ırzına geçmiş ve bundan da hiç ama hiç gocunmamışlardır. Masumiyet ilkesini eğer birilerine soracaksanız hukukçu aramanıza gerek yoktur, ne anlama geldiğini en iyi onun kurbanları bilir, onlara sorun.
Hayatlarımızı, hayallerimizi, umutlarımızı, ideallerimizi çaldılar, yargıladılar, hüküm verdiler. İnsan olmanın onurunu her savunduğumuzda, her direndiğimizde adalet uygulayıcıları tarafından linç edildik. Mahkemelerde ‘’Adalet Mülkün Temelidir’’ yazısının altında uyuklayarak savunmaları dinleyen o adaletçiler, bugün kalkıp demokrasinin nimetlerinden, adaletin ne kadar önemli olduğundan dem vuruyorlar. Vah ki vahh…
Akın OLGUN/ BirGün gazetesi