Hamas’ın ana besin maddesi olan Yahudi düşmanlığı, bugün artık kendisi gibi düşünmeyen herkesi kapsayacak şekilde genişledi. Mağdur olmaktan ezen olmaya dönüşüm, gücü eline geçirmekle başlıyor. Hamas artık hâkimiyetini ilan ettiği Gazze’de, şeraiti gücünü sağlam kazığa bağlamak için uygulamaya sokuyor. Çocukları savaşın asli unsuru olarak kullanan ve çıkan dehşet görüntülerinden beslenenler, artık kendi çocuklarını yemeye başlayacaklar. Dinin, iktidarlar için en güçlü silah olduğunu anlayanlar, bugün ona kurbanlar vermek için şartların iyice olgunlaşmasını bekliyor.
‘’Haberlere göre, dün yeni eğitim-öğretim yılının başladığı Gazze Şeridi’nde liselere giden kız öğrencilere, lacivert uzun pardösü giymek ve beyaz başörtüsü takmak zorunda oldukları duyuruldu. Beşir Er Reis Lisesinden bir kız öğrenci, arkadaşıyla birlikte kot pantolonla gittikleri okulda, hicap giymedikleri takdirde okuldan kovulmakla tehdit edildiklerini söyledi. Gazze kentindeki bazı okulların giriş kapılarına yeni kıyafet zorunluluğuna ilişkin duyurular asıldığı da bildirildi. Bu duyurularda, özellikle kız öğrencilere hitaben, 2009-2010 eğitim-öğretim yılında kıyafet zorunluluğuna dikkat çekildi ve yeni üniformaların "lacivert hicap ve sadece beyaz başörtüsü ile beyaz veya siyah ayakkabıdan" oluştuğu kaydedildi. Devlet okullarında okuyan Hristiyan kız öğrencilerin de aynı şekilde giyinmeye ve başlarını kapatmaya zorlandıkları ifade ediliyor.’’ (Radikal Gazetesi)
Bu tür haberler önümüzdeki günlerde artarak devam edeceğinden kimsenin kuşkusu olmasın. Gizli yönetmelikler ve kararnamelerle hayata geçirilmeye çalışılan baskılar, bir süre sonra yasallaşarak tüm Gazzelileri sarıp sarmalayacak. Maalesef Siyoninizm ve Hamas-inizm birbirini besleyerek büyüyor. Baskıda ortaklaşıyorlar. Şiddet, karşıtını kendisine benzeştirerek büyüyor ve biz buna ağzımız açık tanıklık ediyoruz.
Kimi, kimleri ne adına destekleyeceğiz? Sunulan destekleri kendi baskıcı iktidarlarını sağlamlaştırmak için kullananlarla nasıl ortaklaşacağız. Ortaklaşmalı mıyız?
Hem Siyonizm’in karşısında durmalı, hem de yeni doğan Hamas-inizm’e karşı bir duruş geliştirmeliyiz. Yoksa bizde ezilenlerin güçlenince ezenlere dönüşmelerine ortaklık etmiş olacağız. Hak ve özgürlüklerin gasp edildiği yerde direniş, sadece bu gaspları meşrulaştırmaya yarar ve zulme karşı direnişin altı boşalır.
Bir hareketin, Hak ve Özgürlükler karşısında ki duruşu, bizimde duruşumuzu belirlemek zorunda. Önemli olan zulme karşı direnişi desteklerken, zulme uğrayanların zulümle benzeşmelerine de karşı çıkmaktır. Bunu yapabildiğimiz ölçüde objektif olabiliriz. Yoksa taraf olmaktan, taraftar olmaya dönüşen çizginin üzerinde cambazlık yapmaya başlarız…
Alttan alta gelişen Yahudi düşmanlığının, altında yatan bir neden de objektif olmayı başaramayışımızdır. Radikal İslamcıların bir politika olarak bu düşmanlığa sarılmaları ve herkesi bu sarmala dolamaya çalışmaları, bu politikanın çok çabuk taraftar bulmasından kaynaklıdır. Her taşın altında bir Yahudi aramaya çıkan toplumsal psikolojimizin, ne kadar sağlıklı olduğuna siz kar verin… Toplum olarak yaşadığımız fobimani durumu gerçekleri görmemize engel oluyor.
Akın OLGUN
Avrupa Gazete
Cumhuriyet hep farklılıklardan korkmuştur. Kurulduğundan bugüne yaşananların kökeninde işte bu korku vardır. Farklıkları, uluslaşma sürecinde bir tehdit olarak gören Cumhuriyet, yarattığı fobinin de kurbanı olmuş ve bu fobi siyasi arenada hep varlığını sürdürmüştür. Yukarıda oluşan kast sistemi elitistleşip halktan uzaklaştıkça fobi büyümüş, her farklı ses bir tehdit olarak algılanarak, ya yok edilmiş, ya da tepiklenmiştir. CHP’nin bugün ki refleksi, işte bu mirasın ürünüdür.
Fobilerin halkı yönetmekte iyi bir araç olduğunu keşfedenler, bunu kendileri için siyasi bir rant haline getirdi. Dönemine göre fobiler şekillendirildi, alt yapısı hazırlanarak, politik stratejiler oluşturuldu. Ermeni fobisi, Komünizm fobisi, Şeriat fobisi, Yahudi fobisi, Yunan fobisi, Kürt fobisi… Liste uzayıp gitmekte. Hepsinin de sonuçları çok ağır olmuş ve yaşanılan acılar tarihimize siyah harflerle kazılmıştır.
Siyasetin acılar üzerinden şekillendirilmesi ortak bir kültür yarattı.
Bu kültür bir diğerinin acısını “sözde’’ saymak oldu. Siyasetin iyi demlenmiş politikacıları ‘‘sözde’’ saydıkları ötekilerin sırtına binip milli kükremelerde bulundukça, destekçiler çoğalıyor, çoğalan desteği gören siyasetçiler daha da coşuyordu. Acılardan palazlanan siyasi kültür artık hayatlarımızın her alanındaydı. Hedefe konanlar hemen linç ediliyor ve yol düzleştiriliyordu. O dönemler bugün çok konuşulan yol haritaları yoktu. Her yolun düzleştirilmesi gerektiğine inanan, mehteran gazını almış savaş mühendisleri vardı.
Aslına bakarsanız dünden bugüne özde değişen çok şey olmadı.
Siyaset yalancı hamilelik yaşıyor. Bunun farkında olmayanlar, barışın doğacağını umut ederek çok erken bir heyecana kapılıyor. Cumhuriyet’in “tepikledikleri’’ bugün iktidarda ve ‘’çözeceğiz’’ diyorlar. Çözüm için İçişleri Bakanı, yanında Aksu ile ortalığı kolaçan ediyor. (Aksu tercihi tam bir iyi niyet göstergesi olsa gerek). Bir dizi aydınla bir araya geliyor ve hiç konuşmadan ( Haydi konuşun da sizi de aradan çıkaralım havasında) onları dinliyor. Aydınların düşürüldüğü durum hakikaten içler acısı… Öte yandan CHP ve MHP’nin nasırına basarak klasik reflekslerini dürtükleyip ‘’barışın karşısına’’ itme planı da tam işleyince, ortalık AKP’nin tam istediği hali aldı. Zaten Ergenekon sürecinde kendisine ayak bağı olacaklar da temizlenmişti. Bu siyasetin tek elde toplanması demektir ve asıl olarak AKP’nin kendisi için tehlikedir. Her şeyi yapabileceği duygusu, onu, önüne geleni tepikleyen Cumhuriyet’in durumuna düşürüyor. Zaten Başbakan’ın ve İçişleri Bakanı’nın tavrı bunun yansımasıdır. Siyasette üç yanlış bir doğruyu götürmüyor ama bir yanlış onlarca doğruyu götürebilir.
Devletin barış planı, herkesin çenesini yoruyor.
Halkın dahil edilmediği bir barışın, yarın çok daha büyük sorunları beraberinde getireceğini, bir önceki yazımda ifade etmiştim. Sokak ve siyaset ayrı düşünmeye başladığında, sorun da başlamış demektir. Halkın, iyi bir hakem olduğu kadar, çok da usta bir cellât olabileceğini tarih bize defalarca göstermiştir. Taraflar, adına ne derseniz deyin süreci halka taşımalıdırlar. Ortak paydalar bir araya getirilmeli ve sahneye birlikte çıkılmalıdır. Yol haritalarının ortalıkta uçuştuğu, kime hangi mesajın verildiği, nerelere gönderme yapıldığı, neyin niçin söylendiğinin belirsizleştiği bir hal var ortada. Unutmayalım ki, iyi olacak hastanın ayağına devleti getirir ve tamamen ona teslim ederseniz o hasta ölür.
‘”Affettim’’ siyaseti barışın harcı olamaz.
Barış gerçekçi bir kavramdır. Sosyal, psikolojik, ekonomik, toplumsal bir bilinçtir. Affettimcilik ise sadece acıların üstünü gerilen ince bir tüldür. Bu bilinci oluşturmadan adil olamazsınız ve içten içe kanayan yaralar öfke olarak yeniden karşınıza dikilir. Topluma, barışı taşıyabilmenin acıyı taşımaktan daha zor olduğunu anlatabildiğimizde artık acıların ve onu kullananların kölesi olmaktan kurtulacağız. İşte o zaman farklılıklarımızdan korkmadığımız, korkutulmadığımız bir Türkiye’de yaşayacağız.
Birgün Gazetesi (Pazar Yazısı)
‘’…Güler Zere’nin ağzında ne olduğu anlaşılamayan yaralar çıkmıştır. Yaralar giderek büyüyüp enfekte olduğu ve Güler Zere’nin yemek yemesini bırakın, nefes almasını bile engeller hale geldiği halde 2 aydır tedavisi yapılmamaktadır…’’
2008 TİHV’in hazırladığı insan hakları raporu ‘‘cezaevleri’’ başlıklı bölümünde yer alan ifadeler bunlar.
2009 yılını yarıladık.
Günler, aylar geçiyor ve Güler Zere ölümle mücadele etmeye devam ediyor. O’na yapılan haksızlığın, aynı zamanda toplumu tehdit ettiğini ve bu tehdidin hepimize yönelik olduğunu anlıyor muyuz?
Cezaevleri adaletin nasıl işlediğine dair bir turnusol kağıdıdır.
Tarih 19 Aralık 2000’i gösterdiğinde cezaevlerine binlerce asker ve polis eşliğinde ‘’Hayata Dönüş’’ adı altında operasyon düzenlenmiş, ikisi asker olmak üzere 32 kişi hayatını kaybetmiş, onlarcası ise sakat kalmıştı. Adalet bakanı Hikmet Sami Türk bu operasyonu ‘’ Onlara devletin şefkatli eli uzanmıştır’’ diyerek açıklamıştı. 96 Ölüm Oruçlarında ise, Adalet bakanı Şevket Kazan Meclis kürsüsünden ‘’Açlık Grevindekiler gizlice yemek yiyorlar’’ demişti. Bu açıklamayı yaptığında Ölüm Orucu’nun 54. Gününde idi mahkûmlar ve 63. Günde ilk ölüm haberi gelmişti. Sonrasında cezaevlerinden 12 tabut ailelere teslim edildi. Yıl 1989. Adalet Bakanı Oltan Sungurlu. Hiç inandırıcı bulmadığı açlık grevcilerini 35. günde yaz sıcağında havasız nakil araçlarıyla, 12 saatlik yolculuğa çıkarttırmış ve eğitimli(!) gardiyanların ‘’özel’’ muamelesi ile iki mahkûm hayatını kaybetmişti.
Hafızalarımızı tazelerken, Meclis İnsan Hakları komisyonlarının açıklamalarına da bir göz atalım. İlki 19 Aralık operasyonunun ardından gelmişti. TBMM İnsan Hakları İnceleme Komisyonu Başkanı Akgül ‘’ Cezaevlerine yapılan müdahale, insanın en kutsal hakkı olan yaşama hakkını korumak gayesi ile yapıldığından, komisyonumuzca bir insan hakkı ihlali olarak değerlendirilmemiştir’’ diyerek vahşete maruz kalanların değil, operasyonu yapanların haklılığını savunmuştu. İkincisi ise yeni bir olay. Güler Zere’nin ailesinin bir türlü TBMM İnsan Hakları Komisyonuna ulaşamaması basına yansımış, bunun üzerine komisyon, apar topar harekete geçerek Güler Zere’yi ziyaret edip kamuoyuna açıklama yapmak zorunda kalmıştı. Konuşan Komisyon Başkanı Üskül’dü. ‘’ Siz zemin katta kalan bir hasta için ‘bodrum katta kalıyor’ derseniz, ondan sonra söyleyecekleriniz konusunda inandırıcı olmanız zorlaşır’’ Üskül’ün inandırı-cı-lık anlayışını bir kenara bırakalım. Mesele Zere’nin zemin katta, bodrum katta olup olmadığı değil, yaşama hakkının elinden alınıyor olmasıdır. Üskül durumu kavrama yetisinden çok uzak görünüyor. Kendisinin yeni adalet bakanı Sadullah Ergin ile birleştiği nokta ise, Zere ile ilgili haberlerden duydukları rahatsızlıktır. “Rapor almanız mümkün değil, ama gazeteci dostlarınız var, yayın yapıyorsunuz. Buna dayanarak rapor verilmesi ne kadar doğru?” Diye soruyor sayın bakan…
Aynı soruyu, acaba sorumlu olduğu Adli Tıp 3.İhtisas Dairesi Başkanı içinde soruyor mu? Susurlukçulara "Ağır hasta kesinlikle hapishanede yatamaz" raporu yazıp dışarıya salan, işkence gören gençlere gözü kapalı ‘‘işkence görmemişlerdir’’ raporu veren, son Ölüm Oruçlarında, Wernicke-Korsakoff hastalığı sebebiyle tahliye edilen mahkumların raporlarını iptal edip, yeniden hapishanelere gitmelerinin önünü açan, tüm bunların açığa çıkması ve defalarca meslekten men cezası almasına rağmen, bakanlıkça ödüllendirilen ve hatta üç milyon Euro’luk , ‘’Hakim ve savcıların işkenceye karşı eğitilmesi’’ni ön gören AB projesinin başına getirilen ve bu yüzden AB’nin veto ettiği kişi kim? Zere’ye beş dakikada cezaevinde tedavisi yapılabilir diyen meşhur Nur Birgen. Şimdi Güler Zere’nin hastalığının hangi aşamada olduğu herkesçe biliniyor. Sanırım Hipokrat da bir yerlerde saçını başını yoluyor… Görünen o ki, Adalet Bakanı, TBMM İnsan Hakları Komisyonu ve Adli Tıp’ın bu muhteşem uyumu, maalesef adaletsizliğe çanak tutarak, hayatlarımızı tehdit etmeye devam edecek.
Ne garip bir ülkede yaşıyoruz.
Zıtlıkların tersine döndüğü, daha doğrusu dönmek zorunda bırakıldığı bir süreçteyiz. Maalesef herkes bu dönme duygusu içinde dolanıp duruyor. Dün faşist dediklerimiz, bugün solda duranlar diye baktıklarımıza taş çıkaracak şekilde konuşuyor. Sol dediklerimiz onların bıraktığı sağ jargonu teslim alıyor. Zaman, en yakınındakileri inkâr etme, yerden yere vurma, tepikleme, yazdıklarını, çizdiklerini ufalayıp yiyerek bir yerleri pisletme zamanı. Dün mevzilendikleri köşelerinden, militarizmin kuyusundan çıkmayıp savaş çığırtkanlığı yapanlar, bugün ‘‘akan kan durmalı’’ diye ufak ufak mırıldanır oldular. Katillere, işkencecilere kol kanat gerenler sanki kendileri değilmiş gibi davranmaları ise insanın midesini kaldırıyor. Artık kim, neyi, neden savunuyor belirsiz. Düşüncenin bu kadar darmadağın edildiği başka bir ülke var mıdır bilemiyorum. Bu çark etme durumu en çok savaştan nemalananları etkiledi diyebiliriz. Nasıl davranacaklarını, nasıl bir duruş ve dil kullanacaklarını bilememe hali... Milliyetçilik bataklığında vızıldamak artık geçersiz bir akçe. Ezberlerinin hiçbir zaman bozulmayacağını düşünen kesimler, şimdi en büyük vurgunu yediler. Kemiksiz düşünceleri ile oradan oraya savrulmalarının ve sürekli ters köşeye yatmalarının sebebi bu. Sürece dair kem kümlü tespitlerinin bir türlü ‘’yeni’’ siyasete uymuyor olması canlarını sıkıyor. Dünün yasaklıları konuşuyor artık. Revaçta olanlar onlar.
Başbakan kürsüsünden konuşma yapıyor, bakanlar ağlaşıp sızlayan burunlarını çekiyorlar. Barıştan, demokrasiden, halkların kardeşliğinden, akan kanın durmasından, evlat acısından bahseden başbakanın konuşmasını, göz yaşları ile suluyorlar. Meğer devletin kırmızı çizgilerinin uygulayıcıları ne de açmışlar barışa, halkların kardeşliğine haberimiz yokmuş.
Gözyaşı dökenlerin siciline bakmaya kalkmayın. Onlar dünün şahinleriydi. Pençelerinden akan kan tüm Türkiye’ye damlıyordu. Ama şimdi, Başbakan’ın konuşması onların yüreğini dağlıyor. Ne acı bir tablo!
Türkiye siyaseti bu olsa gerek.
Tükürdüğün ve tükürdüğünü yaladığın kadar iyi bir ‘‘siyasetçi’’, iyi bir ‘‘yazar’’, iyi bir ‘‘tarihçi’’oluyorsun. Bu dönmelikte ağlayan puan topluyor, nema(mama)lanıyor.
Ama her yerde ağlamak olmaz. Başbakan konuştuğunda ağlayacaksın.
Türküdeki gibi; ‘’Sen bir kara koyun, ben bir kuzu/Sen döndükçe ardın sıra melerim aman, aman’’
Yeniden şekillenen siyasetin ‘‘ana’’ teması bu. Önümüzdeki günlerde bu ruh hali tüm topluma yayılarak bir barış havası yakalanacak ve hepimiz aniden kardeş olduğumuzu hatırlayıvereceğiz. Bu ‘‘çözüm’’ün psikolojik ayağını oluşturuyor.
Elbette ki barış olmalı. Ayağı yere sağlam basan ve tüm Türkiye halklarına güven veren, gerçekçi çözümler tartışılmalı, konuşulmalı. Gizli kapılar ardında değil, halka açık olarak, birlikte tartışılarak yaratılmalı çözüm. Halka açık olmayan çözüm politikaları, çok daha büyük güvensizlikler oluşturacak ve bu kuşku, daha karmaşık sorunlar yaratacaktır. Taşın altına hep halkın elini koyarak politika yapanlar, artık kendi ellerini taşın altına koyup, taşı da halkın eline vermek zorundadırlar. İşte yürek isteyen nokta burasıdır. Kapkaççı politikalarla bu işin olmayacağını söylemek için kahin olmaya gerek yoktur.
Yoksa tablo, asla doyma duygusu yaşamayarak sürekli avlanan timsahlardan, kürk giyip, kürk için öldürülen hayvanlara acıyanların belgeseline dönüşür. Her iki durumda da göz yaşı sahtedir.
Birgun gazetesi (Pazar Yazısı)
www.Birgun.net
Hayal etmek; pusulası yitirilmiş de olsa hayatın, kaybolmuş olsak da sonsuz bir karanlığın içinde, dolanıp dursak da labirentlerin usandırıcı koridorlarında, tutsak kalsak da dört duvarın arasında vazgeçemeyeceğimiz bir tutku, erteleyemeyeceğimiz bir yolculuk halidir çoğu zaman, hepimiz için.
Çünkü hayal ettiğimiz sürece vardır hayatın bir anlamı… Çünkü hayal ettiğimiz sürece katlanılabilir bu ceberut dünya. Hayallerini, umutlarını kaybetmeyenlerdir ancak "Hayat Pusulası"nın müdavimleri… Renkli bir atlasın üzerinde yok ülkelerin ayartıcı fısıltıları eşlik eder "Hayal Pusulası"nın gizemli ibresine… Şiir tadında retorikler, öykü tadında şiirler; haykırışlar, içten duyarlılıklar, öfkeler, isyanlar, çocukça mızıkçılıklar ve oyunun dışında kalma isteğidir "Hayal Pusulası"nın gösterdikleri…
"Hayal Pusulası"nı sizler için okuyacak bu bölümde Akın Olgun… Yolculuklarınıza eşlik edecek, yolculuklarına katacak hayallerinin en kuytu yerlerinden…
"Adları Saklıdır" kitabının da yazarı öykücü, şair, gazeteci Akın Olgun, imbiğinden süzülen kelimelerle, anaforunda imgelerinin, sonsuz uzak savruluşlarında "Hayal Pusulası"na bakacak ve gördüklerini anlatacak bu bölümdeki satırlarında…
www.mavimelek.com
Damla damla birikerek ördüğümüz hayatın kazandırdıklarıyla olgunlaşıyor, serpiliyoruz demek yanlış olmaz. Heybelerimizde taşıdığımız geçmişten bir gelecek kurmak için ödediğimiz bedeller ise, bizleri güçlendiriyor ve bu güçten bir duruş kazanıyoruz. Hayata dair duruşumuz sallandığında bizler de sallanıyoruz. Avuçlarımızdan kayıp giden yıllar birden bire karşımıza dikilip ‘bunun için mi kıydın duruşuna’ diyerek hesap sorduğunda ne diyebiliriz ki. İşte tam bu noktada bir ayıp sarar içimizi, utanırız… Ya da tüm ayıpları, kemiksiz kalan düşüncelerimize teslim edip yüzümüz kızarmadan yaşamak sayılırsa yaşarız.
"…Gençler, ordu aleyhine bir takım laflar söylüyorlar; yanlış... Bugün Türkiye Cumhuriyeti ordusu, bugün Türkiye'nin temellerini oluşturan her şeye hakim olan, sahip çıkan bir kurumdur. En güçlü gücümüzdür bizim. Bunun aleyhine bi laf edemezsiniz. Ben ki, 80 döneminde 12 Eylül'de bilmem ne olmuş olmasına rağmen... Şimdi o bir kurumun içerisinde o döneme ait olan bir yanlışlıktır. Ama bu ordunun tamamına hala bugün 2009 yılında konuşuyorsanız yanlıştır. O zaman bir yerlere hizmet ediyorsunuz, o gençler... Yapmayın bunu. Ordumuza en köküne kadar sahip çıkmak zorundayız.’’ Tarık Akan’ın işte bu sözleri, ayıp ve duruş üzerine yeniden düşünmeme yol açtı.
Her ne kadar basının amirallerince ayakta alkışlansa da, ben bu sözlerin neresinden tutacağımı bilemedim. Militarizmle yağlanıp pehlivanlığa soyunan bir insanın karşısında, elbette ki tutunacak bir yer bulamazsınız. Hele de bu sevdiğiniz, saydığınız birisi ise. Tutmaya çalıştığınız her yer elinizden kayar ve siz dengenizi kaybedip yere yapışırsınız. Söz konusu ordu olduğunda bin kere düşünmek, düşüncelerinizi tartmak zorundasınızdır. Bu zorunluluğu içinizde hissetmeniz bile üzeriniz de yaratılmış olan psikolojik baskılanmayı gösterir ve aslına bakarsanız bu bize geçmişten bırakılan bir korku mirasıdır.
Birinci olarak; Gençlerin artık ordu üzerine konuşması gayet olumludur. En azından bu bir cesaret işidir ve gençlerin doğru ya da yanlış düşündüklerini ifade ediyor olmaları eleştirilecek bir şey değil, aksine özgür düşünce adına bir gelişmedir.
İkinci olarak; 12 Eylül cuntasına ‘ordu yaptı bir yanlış’ şeklinde bir yorum getirmek entelektüel anlamda tam bir çökmedir. Cuntayı ‘bir yanlışlık’ olarak görüyorsa Tarık Akan mutlaka doğru bulduğu, kendince haklılıklar ürettiği kesin gibidir. Bu anlayıştaki kara mizaha göre; Binlerce insan yanlışlıkla işkence görmüş, yanlışlıkla karakolların camlarından atılmış, yanlışlıkla öldürülmüş, yanlışlıkla idam edilmiş, yanlışlıkla binlerce insan cezaevlerin de çürütülmüştür.
Üçüncü olarak; Orduya köküne kadar sahip çıkmak nedir. Nedir önerilen? Bu söyleme göre susmaktır. Ölümüne susacaksınız. Neden? Eğer yanlışı eleştirmeyeceksek, susacak, koruma adına onaylayacaksak biz kimiz? Her konuşanın dış mihrakların oyununa geldiğine dair o müthiş savunma buluşu ile kaç cinayet, kaç faili meçhul, kaç kayıp’ın üstü örtüldü. T.Akan bunu bilmez mi? Yoksa sadece resmi gazetemi okuyor. Ortalıkta dolaşan ‘milli’ zombilerin de aynı şeyi söylüyor olması kendisini rahatsız etmiyor mu?
Bu bir entelektüel in ayıbıdır.
Ayıptır; Çünkü hala çocuklarının bırakın dirisini, cesedini arayan analar var. Oğlunun cesedini yıllar sonra kendi elleriyle ördüğü kazaktan tanıyan bir anneyi bu sözler acıtır. Yıllar sonra çocuklarının idam öncesi yazılmış son mektuplarını 80’de değil, 2009’da yeni kavuşabilen aileleri acıtır. Yerin den, yurdundan zorla göç ettirilmiş on binlerce insanın içini kavurur.
Ortalığa bombalar savuran subayları ‘ Tanırım iyi çocuktur’ kartviziti taşıyan sözler bugüne aittir. Paramiliter korucular eliyle yürütülen cinayetler de bugünlere ait. Asit kuyuların da eritilen, inşaat temellerine gömülen, dipsiz kuyulara terk edilen insan cesetleri dozerlerle aranıyor artık. Dozer uçlarına yakalanacak birkaç dal kemikten bir mezar yapabilmek için kuyrukta insanlar.
Gayrı uzatmaya gerek yok. Tek kelimeyle bu bir ayıptır. İnsanlara susmayı önermek, sahip çıkma adına, olan bitene göz yummayı ‘dış mihraklar’ söylemi üzerinden militarizmle benzeşmek, bu benzeşmeden efelenmek bir aydın tavrı değildir. Yanlışı da, doğruyu da söyleyebilme cesaretine sahip olmak zorundayız. İşin ucunda ordu olsa bile. Yoksa şairin dediği gibi emrinde oluruz insanı hiçe sayanların…
Birgun Gazetesi (pazar yazısı)
www.birgun.net